Wygłoszone konferencje

29 GPP - dzień 6. - "Komunia z Bogiem przez chrzest"

„Wytrwajcie we Mnie, a ja [będę trwał] w was” ( J 15,1.4).

Te proste słowa objawiają nam tajemniczą więź, łączącą Pana Jezusa z Jego uczniami. Jest to komunia żywa i ożywiająca, która sprawia, że chrześcijanie nie należą już tylko do siebie, ale są w ścisłym zjednoczeniu z Chrystusem zgodnie z obrazem przedstawionym przez Nauczyciela z Nazaretu:

„Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami” Z jedności chrześcijan z Chrystusem wywodzi się jedność między chrześcijanami. Wszyscy oni bowiem jak pędy jednej Winorośli, czyli samego Chrystusa. Jezus ukazuje tę jedność jako cudowne odbicie i tajemnicze uczestnictwo w miłości, która łączy w jedno Ojca, Syna i Ducha Świętego. I o tę jedność prosi w swojej modlitwie: „Aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał” (J 17,21).

To zjednoczenie dokonuje się w Słowie Bożym i sakramentach.

Relacja przyjaźni, jedności między Bogiem, a człowiekiem, zerwana przez grzech pierwszych rodziców Adama i Ewy została przywrócona przez Jezusa Chrystusa. Męka, śmierć i zmartwychwstanie stały się pomostem, który Jezus przerzucił nad przepaścią oddzielająca ludzkość i każdego poszczególnego człowieka od Boga.

Tę Dobrą Nowinę Jezus nakazał apostołom rozgłaszać wszelkiemu stworzeniu i urzeczywistniać przez sakramenty: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.”

Komunia z Bogiem najbardziej ujawnia się w sakramentach świętych, gdzie wierzący spotyka się z uwielbionym Chrystusem oraz z Jego zbawczymi tajemnicami, uobecnianymi we wspólnocie sprawującej sakrament. Poprzez sakramenty historia Jezusa Chrystusa wchodzi w historię każdego człowieka.

Przeżywając sakramenty, chrześcijanin nie tylko wchodzi w komunię z Chrystusem, ale także od wewnątrz jest przez Niego kształtowany na Jego wzór. Dzięki sakramentom, wierzący może czerpać moc do życia miłością w codziennym życiu. W tradycji Kościoła odczytujemy siedem świętych momentów wyjątkowej komunii z Bogiem. W szczególności jednakże ten wspólnotowy, a zarazem osobisty charakter komunii z Bogiem wyrażają: Chrzest św. i Eucharystia.

Przyjęty sakrament Chrztu św. jest początkiem komunii życia z Bogiem (por. Rz 6,3-5), właśnie we wspólnocie Kościoła. Nazywa się go sakramentem przejścia albowiem objawia porzucenie jednego stanu i wejście w nowy. Ten sakrament sprawia, że życie chrześcijanina jest uczestniczeniem w życiu Chrystusa. Święty Augustyn do nowo ochrzczonych wołał: „Radujmy się i składajmy dzięki – staliśmy się nie tylko chrześcijanami, ale samym Chrystusem (...). Cieszcie się pełni zdumienia: staliśmy się Chrystusem!”.

Przez sakrament chrztu zostaliśmy zaproszeni do życia w łączności z Chrystusem. W ten sposób jego dzieje stają się obecne w życiu ochrzczonego i zmieniają je czyniąc czymś nowym.

Wszyscy ludzie na ziemi są dziećmi jednego Boga. Tej prawdy nie da się podważyć, chociaż wielu jest takich, którzy jej nie przyjmują. Mówią: skoro wszyscy są dziećmi Boga i Bóg kocha wszystkich oraz w swej ojcowskiej opatrzności troszczy się o każdego człowieka, to co w tej sytuacji zmienia chrzest poza formalnym włączeniem do wspólnoty Kościoła.

To co zostało utracone przez grzech pierwszych rodziców, a więc stan łaski uświęcającej (życie nadprzyrodzone, które polegało na tym, że Bóg zamieszkiwał w duszy ludzkiej czyniąc go uczestnikiem własnego życia) przez chrzest Bóg przywraca.

Chrzest jest sakramentem, więc poprzez widzialne znaki odsyła nas do rzeczywistości niewidzialnej, która właściwa jest samemu Bogu. („Bóg jest Duchem. Trzeba więc aby prawdziwi czciciele oddawali Mu cześć w duchu i prawdzie”). polegające na zamieszkiwaniu Boga w człowieku i obdarzaniu go własnym życiem)

Jak rozumieć komunię z Bogiem, która dokonuje się przez chrzest?

Komunia = wspólnota, zjednoczenie, połączenie

Komunię z Bogiem pomagają zrozumieć obrzędy wyjaśniające, które znajdujemy w liturgii chrzcielnej. Należą do nich:

Namaszczenie krzyżmem świętym
Włożenie białej szaty
Zapalenie świecy chrzcielnej

Ad. 1. Krzyżmo święte – specjalny olej, który zostaje poświęcony w Wielki Czwartek podczas Mszy świętej sprawowanej przez biskupa diecezji wraz ze wszystkimi kapłanami. Taka Msza najlepiej uwidacznia hierarchiczną strukturę Kościoła. Zatem konsekwencją namaszczenia krzyżmem jest uznanie, że włączenie mnie we wspólnotę Kościoła zakłada moje posłuszeństwo wobec hierarchii Kościelnej (papieża z kolegium biskupów oraz tych, którzy z nimi współpracują: kapłanów i diakonów). Nielogiczne i niekonsekwentne jest w tym kontekście mówienie: „Chrystus – tak; Kościół – nie”!

Miłość do Jezusa i zjednoczenie z Nim przejawiają się w tym, że poddaje się prowadzeniu Kościoła (np. posłuszeństwo św. Faustyny wobec spowiednika i kierownika duchowego, chociaż ukazywał się jej sam Chrystus).

To kapłan naucza w Kościele i rozeznaje (spowiadam się nie samemu sobie, ale kapłanowi).

Hierarchia Kościoła nie jest „złem koniecznym” ale jest porządkiem w tej wspólnocie, który ustanowił Bóg. Tego porządku nie wolno zmieniać. Ten porządek zapewnia nam bezpieczeństwo, że będziemy się trzymać zdrowej i obiektywnej nauki Jezusa.

Jezus utożsamia się z Kościołem: do św. Pawła pod Damaszkiem powiedział: „Szawle, dlaczego mnie prześladujesz?”

Zwrócenie w tym punkcie na obecność kapłana w życiu wiary.

Jak wielką role odegrał nie jeden kapłan, aby prowadzić ludzi do Boga, np. ks. Jerzy Popiełuszko, Jan Paweł II.

Przykłady kapłanów pociągają, Kapłan jest z woli Jezusa obecny we wszystkich środowiskach, żyje pośród ludzi i prowadzi do Boga. Trzeba zaufać księdzu!!!

Ad. 2. Biała szata – w momencie chrztu jest biała i symbolizuje czyste serce. W ciągu trwania naszego życia niestety zabrudzamy te szatę. Nie musimy jednak chodzić w ubrudzonej szacie naszego serca. Jest ratunek!!!

Sakramenty święte, w szczególności sakrament pokuty i pojednania!

Komunia z Bogiem przejawia się w regularnym sięganiu po sakrament pokuty i pojednania! Tak jak regularnie trzeba prać zabrudzone ubrania, tak regularnie trzeba oczyszczać serce w sakramencie Bożego miłosierdzia.

Poprzez spowiedź dokonuje się prawdziwy rozwój człowieka! Na ile poznaję samego siebie na tyle jestem zdolny do prawdziwej komunii. Człowiek, który nie zna siebie, nie formuje siebie, nie pracuje nad sobą nie jest w stanie wejść w dojrzałą komunię, czyli nie jest w stanie wejść w dojrzałą osobowa relację.

Młodzi często nie czują komunii z Jezusem, bo nastąpił w ich życiu kryzys sakramentu pokuty, który jest momentem odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych.

Aby umocnić komunię z Bogiem trzeba na nowo odkryć ten sakrament!

Ad. 3. Świeca chrzcielna – znak żyjącego Jezusa, który powiedział o sobie, że jest światłością świata. Kto idzie za Nim będzie miał światło życia. Ten element liturgii chrzcielnej zachęca nas do zwrócenia uwagi na modlitwę i Boże słowo.

Kto idzie za mną będzie miał światło życia – Jezus jest tym słowem! Moje słuchanie słowa Bożego, które ma być dla mnie światłem: Twoje słowo jest pochodnią dla stóp moich Panie i światłem na mojej ścieżce. Jakiej ścieżce? Ścieżce życia.

Osobista lektura Słowa Bożego, Lectio Divina, słuchanie kazań, konferencji.

Komunia z Bogiem umacnia się przez słuchanie słowa Bożego, na tej samej zasadzie jak słuchanie innych osób jest u podstaw tworzenia relacji z nimi. Kto się wzajemnie nie słucha nigdy nie stworzy komunii.

Można wyróżnić dwa rodzaje słuchania Boga w Jego Słowie:

Słuchanie we wspólnocie – liturgia.

Słuchanie indywidualne – osobista lektura Słowa Bożego, medytacja biblijna.

Sakrament chrztu przywraca nam zatem utraconą komunię z Bogiem i ludźmi jednocześnie jest także początkiem drogi zmierzającej ku pełnemu zjednoczeniu z Bogiem w Jego Kościele.